Το «άνοιγμα»  της μύτης, η ρινορραγία, είναι συχνό σύμπτωμα, συνήθως 
συμβαίνει καλοκαίρι και μάλιστα νύχτα, αλλά σπάνια κρύβει σοβαρή πάθηση. Στα 
μικρά παιδιά οι ρινορραγίες είναι μικρές και σπανιότερες. Οι μεγάλες, που 
συνήθως εντοπίζονται στο πίσω μέρος της μύτης, αφορούν κυρίως ενήλικους. Τα 
αίτια που προκαλούν ρινορραγία διακρίνονται σε τοπικά και γενικά. Τα τοπικά 
οφείλονται κατά κύριο λόγο, σε μικροτραυματισμούς (ρήξη μικρών αγγείων όταν 
καθαρίζουμε τη μύτη με τα δάχτυλα) ή σε ξηρότητα του βλεννογόνου της μύτης 
(ξηρά ρινίτις) που προκαλεί αυτόματη ρήξη των αγγείων.
 
Ξένα σώματα κακώσεις των οστών της μύτης, πολύποδες και όγκοι είναι σπάνια. 
Ακόμα πιο σπάνια είναι τα γενικά όπως λοιμώδη νοσήματα, φλεγμονές της 
περιοχής ή διαταραχές της αιμόστασης.
 
Όταν «ανοίγει» η μύτη ενός παιδιού είναι φυσικό να προκαλείται αναστάτωση, η 
θέα του αίματος εντυπωσιάζει και εύκολα προκαλεί πανικό. Όμως, γνωρίζοντας 
ότι δεν κρύβεται κάποια σοβαρή ασθένεια ούτε ότι υπάρχει ιδιαίτερος κίνδυνος 
για τη ζωή του παιδιού, οφείλουμε να ηρεμήσουμε και με απλές κινήσεις να 
σταματήσουμε την αιμορραγία. Μετά έχουμε καιρό να σκεφθούμε για το αίτιο.
 
Αμέσως, λοιπόν, βάζουμε το παιδί να καθίσει με το κεφάλι γερμένο μπροστά, 
του λέμε να φυσήξει την μύτη για να φύγουνε τα πήγματα, βάζουμε στο ρουθούνι 
λίγο βαμβάκι ποτισμένο με οξυζενέ στην άκρη της μύτης ( εκεί συνήθως είναι η 
πηγή των αιμορραγιών γιατί εκεί υπάρχει δίκτυο-πλέγμα πολλών μικρών αγγείων) 
και πιέζουμε για 2-3 λεπτά το ρουθούνι προς το διάφραγμα. Σχεδόν πάντα, σε 
λίγο, η αιμορραγία σταματά.
 
Αυτό που οι παλιότεροι έκαναν, να ξαπλώνουν το παιδί και να γέρνουν το 
κεφάλι προς τα πίσω, δεν συνίσταται διότι με μαθηματική ακρίβεια, το αίμα 
που πάει προς το στομάχι, θα προκαλέσει εμετό.
 
Αφού σταματήσει η αιμορραγία συμβουλευόμαστε τον /την Παιδίατρό μας και 
εκείνος/η θα κρίνει αν πρέπει να δει το παιδί και ωτορινολαρυγγολόγος, τον 
οποίο οφείλουμε να συμβουλευόμαστε σε κάθε περίπτωση που οι ρινορραγίες 
επαναλαμβάνονται συχνά.
 
Καλοκαίρι έρχεται, όλοι μας πάμε στην εξοχή, στη φύση, εκεί όπου υπάρχουν 
και άλλοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη, που όταν τους ενοχλούμε ή φοβηθούν μας 
τσιμπούν. Συνήθως μας χαλάνε για λίγο το κέφι, σπανιότατα δημιουργούν σοβαρά 
προβλήματα. Εδώ θα πούμε απλές, σύντομες οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουμε 
για να αποφεύγουμε ( καταρχάς πάντα η πρόληψη) το τσίμπημα και εν συνεχεία 
πως το αντιμετωπίζουμε. Έτσι, λοιπόν, αποφεύγουμε να βάζουμε στα παιδιά 
αρώματα, και φανταχτερά ρούχα που ελκύουν έντομα. Η προληπτική χρήση 
εντομοαποθητικών βοηθά, σε κάθε περίπτωση όμως να συμβουλευόμαστε τον / την 
Παιδίατρό μας. Η καθαριότητα, ο έλεγχος του χώρου και η χρήση κουνουπιέρας 
είναι μέτρα που προσφέρουν σημαντική βοήθεια.
 
Αν έχουμε τσίμπημα από μέλισσα και σφήκα τότε, συνήθως, έχουμε τοπικά 
συμπτώματα όπως πόνο, ελαφρό πρήξιμο, ερυθρότητα και φαγούρα. Σπανιότατα 
(μάλλον όπου υπάρχει αλλεργική προδιάθεση) εμφανίζονται γενικά συμπτώματα 
όπως ζάλη, εμετός, πρόβλημα αναπνοής, πτώση πίεσης ή και απώλεια συνείδησης. 
Η αντιμετώπιση περιλαμβάνει α) αφαίρεση κεντριού, όχι με την πίεση των 
δακτύλων αλλά με ένα κοφτερό αντικείμενο ή το νύχι μας β) τοπικό καθαρισμό 
με σαπούνι ή αντισηπτικό διάλυμα γ) τοπικά αντιισταμινικά ή κορτιζονούχα.
 
Αν έχουμε τσίμπημα από σαρανταποδαρούσα, ψαλίδα, σκορπιό κ.α. τότε από 
πλευράς συμπτωμάτων έχουμε τα ίδια με τις μέλισσες και τις σφήκες. Κι εδώ 
κυρίως έχουμε μόνο τοπική αντίδραση. Κι εδώ η αντιμετώπιση περιλαμβάνει 
τοπικό καθαρισμό, υγρή αμμωνία, παυσίπονο ( αν χρειαστεί) και αντιισταμινικά 
ή κορτιζονούχα.
 
Τέλος οι μέδουσες (τσούχτρες), όταν έρθουν σε επαφή με το σώμα δημιουργούν 
τοπικές αντιδράσεις, όπως αίσθημα καύσου, σαν να πέρασε ηλεκτρικό ρεύμα, 
κοκκινίλα και καμιά φορά οίδημα ( πρήξιμο).
 
Αντιμετώπιση: Αν υπάρχουν νημάτια αφαιρούνται με ταλκ, τοπικά επάλειψη με 
αλοιφή αντιισταμινική ή κορτιζονούχο.
 
Για το ποια αντιισταμινική ή κορτιζονούχο αλοιφή θα χρησιμοποιήσουμε, 
συμβουλευόμαστε, πάντα τον / την Παιδίατρό μας.    Συμπέρασμα, τα πράγματα 
δεν είναι τραγικά, σπανιότατα απαιτείται ιδιαίτερη θεραπευτική αγωγή ή 
νοσοκομειακή περίθαλψη. Συνήθως η ψύχραιμη αντιμετώπιση, με απλά μέσα, της 
τοπικής αντίδρασης, στο σύνολο σχεδόν των περιπτώσεων, λύνει το πρόβλημα, 
εξασφαλίζοντας τη συνέχεια των διακοπών και την απόλαυση των χαρών του 
μοναδικού ελληνικού καλοκαιριού.
Το άρθρο μας το έστειλε ο συντοπίτης μας Γιώργος Δάγλας(ολφός)
Advertisements