Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι το παλιό ανέκδοτο με τον Καλλικράτη. Θα το επαναλάβω για τους νεότερους. Λαμβάνει χώρα στην τάξη –ποιού άλλου;- του Τοτού, όταν ο δάσκαλος ρωτάει ποιοί έφτιαξαν τον Παρθενώνα. Ο Τοτός φυσικά αγνοεί την απάντηση και ο διπλανός του σπεύδει προς βοήθεια: «Ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης» του ψιθυρίζει. Ο Τοτός δεν το πιάνει με την πρώτη και ο κολλητός του το ξανασφυρίζει, αλλά ακόμα πιο σιγανά: «Ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης!». Τότε είναι που φωτίζεται το πρόσωπο του Τοτού που με δυνατή φωνή επιδεικνύει τις γνώσεις του στο δάσκαλο: «Εκείνο το κτήνος ο Καλλικράτης!»

 Υποθέτω ότι αυτός ήταν ο άνθρωπος που ενέπνευσε την τωρινή κυβέρνηση προς το ομώνυμο σχέδιο, αφού ο εν λόγω εργολάβος συμμετείχε και στην κατασκευή των Μακρών Τειχών. Με το όνομα Καλλικράτης όμως εμφανίζονται άλλες τρεις προσωπικότητες στην αρχαία γραμματεία. Ένας στρατηγός του Πτολεμαίου του Α’, ένας μάλλον μέτριος γλύπτης και τέλος ένας πολίτης του Λεοντίου που κατάφερε να αναδειχθεί στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Αυτός ο τελευταίος έμεινε γνωστός για την προδοσία των 1000 σημαντικότερων Αχαιών συμπολιτών του, που εξορίστηκαν. Γενικά οι πράξεις του οδήγησαν στην αποδυνάμωση της πατρίδας του και την υποδούλωσή της στους Ρωμαίους φίλους του, το 146π.Χ. Ο περιηγητής Παυσανίας τον χαρακτηρίζει ως τον «κακό δαίμονα όλης της Ελλάδας». Ήταν εν ολίγοις ο ρουφιάνος Καλλικράτης. Ελπίζω ο αρμόδιος υπουργός να μην είχε αυτόν υπόψη του.

Υποτίθεται ότι με το σχέδιο Καλλικράτης (μετονομασία που αποσκοπεί ασφαλώς στην απομάκρυνση της προσοχής από τις κακοδαιμονίες του Καποδίστρια), θα επιτευχθεί καλύτερη διανομή των υπηρεσιών, πιο ισχυροί δήμοι και μείωση του κόστους λειτουργίας τους. Όσες κουβέντες πάντως και να’ χω κάνει με ανθρώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τεχνοκράτες, μάλλον για αύξηση του κόστους στους νέους υπερδήμους θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε. Μια άλλη, ίσως υποτιμημένη, παράμετρος του σχεδίου είναι βέβαια και η υπερσυγκέντρωση εξουσίας, κάτι που εκ των πραγμάτων αποκλείει ανεξάρτητες, πολυσυλλεκτικές και αριστερόστροφες κινήσεις εντείνοντας τον κομματισμό και δη τον δικομματισμό.

Είχαμε όμως πράγματι πολλούς δήμους στην Ελλάδα και έπρεπε να τους λιγοστέψουμε; Τι γίνεται στις άλλες χώρες της Ευρώπης; Ιδού τι γίνεται:

Οι αριθμοί συνήθως αποκαλύπτουν την αλήθεια. Έτσι είναι αποδεδειγμένο πως σε όλες σχεδόν της χώρες της Ευρώπης η αναλογία κατοίκων και δήμων συνεχώς μειώνεται. Με το πρόγραμμα «Καλλικράτης», ωστόσο, η αναλογία αυξάνεται.

Για παράδειγμα:

Στη Γαλλία υπάρχουν 36.684 δήμοι, με μέσο όρο 1.720 κατοίκους ανά δήμο.

Στην Ισπανία υπάρχουν 8.110 δήμοι, με μέσο όρο 5.430 κατοίκους ανά δήμο.

Στη Γερμανία υπάρχουν 12.431 δήμοι, με μέσο όρο 6.690 κατοίκους ανά δήμο και

στην Ιταλία υπάρχουν 8.101 δήμοι με μέσο όρο 7.270 κατοίκους ανά δήμο.

Στην Ευρώπη των 15 χωρών, αφού τα στοιχεία είναι από το 2007, υπάρχουν συνολικά 73.012 δήμοι με μέσο όρο 5.200 κατοίκων ανά δήμο. Και η Ελλάδα, σήμερα, έχει 1.034 Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης με μέσο όρο 10.200 κατοίκους ανά δήμο. Είμαστε, δηλαδή, ήδη σε πληθυσμιακή «υπερσυμπύκνωση» του μέσου όρου πληθυσμού ανά δήμο, όπως επισημαίνουν εύστοχα πολλοί.

Με την πρόταση των 370 δήμων θα είμαστε με αναλογία 28.500 κατοίκων ανά δήμο. Κι αν προσθέσει κάποιος ότι:

1)Στη Γαλλία το 95% των δήμων έχει πληθυσμό κάτω των 5.000 κατοίκων.
2) Στη Γερμανία το ποσοστό βρίσκεται στο 75%.
3) Στην Ισπανία, το ποσοστό είναι στο 85%.
4) Στην Ιταλία, στο 71% και
5) στη Φινλανδία στο 50%,

τότε εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι η πρόταση για 370 δήμους με αναλογία 28.500 κατοίκων ανά δήμο είναι τουλάχιστον αναντίστοιχη με τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις. Είναι όμως σε αντιστοιχία με τις επιταγές της Ε.Ε. Επιταγές και συνταγές για τους αδύναμους βέβαια, όχι για πάρτη της. Λέτε η Ε.Ε να είναι οι Ρωμαίοι της ιστορίας και ο Καλλικράτης ο ρουφιάνος μας; Λέτε να είχε δίκιο η λανθάνουσα γλώσσα του Τοτού;

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να πω αν ο Καλλικράτης θα αποδειχθεί κτήνος ή ρουφιάνος, σίγουρα όμως, με τους τετράπαχους δήμους που στήνει, θα πρέπει να είναι πολύ πιο χοντρός από τον κόντε Καποδίστρια.

(Σημ :Τα αριθμητικά και ιστορικά στοιχεία τα άντλησα από το διαδίκτυο)

Παναγιώτης Κονιδάρης

Φαρμακοποιός, συγγραφέας

Advertisements