Η  διασκέδαση στο Μεγανήσι παλιά ήταν  απαραίτητη όσο και σήμερα,και ίσως πιο πολύ.Οι άνθρωποι κατάκοποι όλη μέρα από τις χειρονακτικές  εργασίες είχαν μεγάλη ανάγκη από ένα »ξανάσασμα» .Οι γυναίκες κλεισμένες στα σπίτια και στα χωράφια ,περίμεναν πως και πως μια ευκαιρία να βγούν έξω »να δουν τα μάτια τους» όπως έλεγαν χαρακτηριστικά.Αλλά πάντα με την συνοδεία του άντρα της.

Μέσα από αυτή την ανάγκη άρχισαν να βρίσκουν τρόπους διασκέδασης.

Τα κλαρίνα.

Ενας τρόπος ήταν τα πανηγύρια,τα κλαρίνα,οι ορχήστρες που καλούσαν στο νησί.Αυτό το διοργάνωναν οι επαγγελματίες που είχαν μαγαζιά στην αρχή και αργότερα ιδιώτες σε δημόσιους χώρους.

Οι ορχήστρες καλούνταν συνήθως σε τοπικές γιορτές.Του αη-Γιώργη,του αη-Λιά,της Παναγίας ,του αγίου Κωνσταντίνου, του αη-Γιαννιού.Σε κάθε χωριό υπήρχαν 2-3 »Ζυγιές» τα σημερινά σχήματα ,σε 2-3 διαφορετικά μαγαζιά,και σε πολύ μικρή απόσταση μεταξύ τους.

Και όλα δούλευαν με μεγάλη επιτυχία.Ο κόσμος τότε πολύς και ο Μεγανησιώτης γλετζές και κουβαρντάς.

Οι ορχήστρες πληρώνονταν από τα λεφτά που έριχναν στο πατάρι οι παρέες που χόρευαν.Ο μαγαζάτορας δεν τις πλήρωνε.Απαραίτητο »χάπενινγκ ήταν οι παρεξηγήσεις στο τέλος μεταξύ των παρέων που έμεναν τελευταίες.Είτε γιατί άργησαν να πάρουν »σειρά χορού»,είτε γιατί το κλαρίνο δεν απόδωσε σωστά το κομμάτι.

Ξεχωριστή διασκέδαση αποτελούσε και το »χάζι» για τις γιαγιάδες κυρίως που δεν μπορούσαν να ενσωματωθούν σε παρέες και να πάρουν τραπέζι στην πλατεία.Οπότε έπιαναν τα πεζουλάκια και παρακολουθούσαν από μακρυά.Κάποιες μάλιστα έφευγαν όταν τέλειωνε και η τελευταία παρέα.

Τα κλαρίνα βέβαια ήταν απαραίτητη προυπόθεση και για το γλέντι του γάμου..Σε αυτήν την περίπτωση πληρώνονταν από το γαμπρό,ο οποίος τα καλούσε την μέρα του γάμου.Κυριακή πάντα.

Και   γάμοι στο νησί τότε γίνονταν πολύ συχνά.

Στην αρχή οι ορχήστρες αποτελούνταν από Μεγανησιώτες καλλιτέχνες.Ξακουστό κλαρίνο ο Τζούμας ,με τους

Α.Μαρκεζίνη-Μαντολίνο

Τ.Καββαδά-Βιολί. Μαζί τους  η Ρίτα στο τραγούδι.Η Ρίτα δεν ήταν Μεγανησιώτισσα αλλά έμεινε χρόνια στο νησί

Καραγκιόζης

Στη δεκαετία του 1950 Στο νησί έφτασε και ο καραγκιόζης.Ο ι Μεγανησιώτες ταυτίστηκαν αμέσως με τον ταλαιπωρημένο ήρωα,και τον λάτρεψαν.Καραγκιοζοπαίχτης ο Ηλίας Τσαπαρέλης ,ο οποίος ερχόνταν στο νησί σχεδόν κάθε χρόνο και έμενε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα,δίνοντας παραστάσεις στα καφενεία του Νιάγκα,του Νικολάκια,του Μανκέ στο Κατωμέρι (για τα ‘αλλα χωριά δεν έχω πληροφορίες)

Τα έργα ήταν επαναστατικού και κοινωνικού περιεχομένου,και το κοινό τα παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον.

Το εισητήριο πληρώνονταν πολλές φορές και σε είδος.Αυγά τυρί,γάλα,κ.τ.λ. Ο Καραγκιόζης  μέχρι και σήμερα παίζεται στο Μεγανήσι κάθε Καλοκαίρι .Και στις πολιτιστικές εκδηλώσεις από επαγγελματίες , και από τον μικρό ερασιτέχνη καραγκιοζοπαίχτη ΑρηΚατοπώδη.

Σινεμά

Μια πρωτότυπη για εκείνη την εποχή μορφή διασκέδασης ήταν και το σινεμά,»ο κινηματόγραφος» όπως τον έλεγαν.

Πρωτοπόρος της ιδέας να φέρει »μηχανή» στο νησί ήταν ο Σωκράτης Φερεντίνος από το Σπαρτοχώρι την δεκαετία του 60.Το εισητήριο 3δρχ  .

Παράστάσεις στο Σπαρτοχώρι σε έναν υπαίθρειο χώρο ,εκεί που τώρα είναι χτισμένο το σπίτι του.

Ολο το νησί ανέβαινε στο Σπαρτοχώρι ακόμα και με τα πόδια για να δεί την»Αστέρω» την »Γκόλφω» και άλλα βουκολικά δράματα που έπαιζε το »πανί»

Πλησιάζοντας στο 1970 ο σινεμας »κατέβηκε »και στο Κατωμέρι δια χειρός Γιάννη Καββαδα(Μαλή)με το ίδιο εισητήριο ίσως και μια δρχ πιο ακριβο.Εδώ τα έργα παίζονταν και σε δημόσιους χώρους-πλατείες- και σε μαγαζιά και οι παραστάσεις ήταν σχεδόν εβδομαδιαίες.

Τα έργα ακολουθούσαν την εποχή .

Πάντα όμως »έπαιζε και η  »Αστέρω» και η »Γκολφω» σαν διαχρονικά.

Την μεγαλύτερη όμως ακροαματικότητα ΄την είχαν οι ταινίες του Βέγγου του οποίου ο Μπάρμπα Γιάννης ήταν ΄»φαν»

Εκτός από το Κατωμέρι τα έργα προβάλονταν και στο Βαθύ,στο καφενείο του Φούλια,και στα χωριά της Λευκάδας,και στην Ιθάκη.Για την ιστορία,η μηχανή αυτή υπάρχει ακόμα.

Τζούκ-Μπόξ

Πρός το τέλος της δεκαετίας του 60 ένα  άλλο μέσο διασκέδασης  έκανε την επίσκεψη του στο νησί.Ηταν το τζούκ-μπόξ.Μια μηχανή μουσικής που με ένα κέρμα των 2 δρχ  σου έπαιζε το αγαπημένο σου τραγούδι.

Τα μαγαζιά που το είχαν προμηθευτεί στο Κατωμέρι ήταν ο Νιάγγας και ο Μαστροπάνος.Το ένα υπάρχει ακόμα και είναι στην ίδια θέση από τότε.Αυτό το μηχάνημα έπαιζε τον καημό ,την πίκρα ,την ερωτική  απογοήτευση  αλλά και την χαρά του κάθε νεαρού,τα τραγούδια της ξενιτιάς ,και της φάμπρικας δια στόματος Καζαντζίδη,του κάθε μεσόκοπου,και πίνοντας κι ένα ποτηράκι παραπάνω κύλαγε πιο όμορφα η βραδυά.

Σχεδόν ταυτόχρονα στη ζωή του Μεγανησιώτη μπήκε και το πικ-απ.Τα μαγικά 45άρια τα οποία σήμερα είναι δυσεύρετα τότε έμπαιναν δειλά-δειλά στα σπίτια και στα μαγαζιά.Κι αν το μαγαζί δεν είχε ακόμα προμηθευτεί ούτε το ένα ούτε το άλλο , έφερνε από το σπίτι του οποιος είχε.Ναυτικός συνήθως.Και το γλέντι συνεχίζονταν ,ως το πρωί.Οι γυναίκες  πού δεν σύχναζαν στα καφενεία  δεν έμειναν παραπονεμένες  γιατί από το 1974 αρχισε να μπαίνει στο σπίτι και στην ζωή της Μεγανησιώτισσας η καλύτερή της φιλενάδα μέχρι και σήμερα…..Η τηλεόραση.

Οι Μεγανησιώτες δεν έπληταν ποτέ  γιατί ο χρόνος τους ήταν γεμάτος.Ούτε τους έλειψε  η διασκέδαση .Τι κι αν δεν μπορούσαν  να πάνε οι ίδιοι  στον »πολιτισμό»!  Εφερναν τον πολιτισμό στο Μεγανήσι.

Τίποτα τελικά δεν είναι τυχαίο.

Advertisements