Εργαζόμενοι εργαζόμενες άνεργοι συνταξιούχοι νέες και νέοι

Με την  σημερινή απεργία δίνουμε μια μάχη για το σήμερα και το αύριο, μια μάχη επιβίωσης.
Δίνουμε αγώνα για το μεροκάματο, τη σύνταξη, την προστασία των ανέργων, το δικαίωμα στην περίθαλψη.
Δεν παλεύουμε όμως μόνο για να περισώσουμε κάποια δικαιώματα.
Για να αποτρέψουμε απλά κάποια αντεργατικά μέτρα.

Το μέγεθος της επίθεσης, το βάθος που εξελίσσεται αυτή η πρωτόγνωρη λαίλαπα, θα καθορίσει για πολλά χρόνια μπροστά, αν όχι δεκαετίες, τη ζωή της εργατικής τάξης, το επίπεδο διαβίωσης πλατύτερων λαϊκών στρωμάτων.
Θα καθορίσει τη ζωή της νέας γενιάς, το αν αυτή η γενιά θα περπατά όρθια ή θα τη σέρνουν σκυφτή στα σκλαβοπάζαρα του μέλλοντος.
Κρίνεται το μέλλον του εργαζόμενου λαού και του τόπου.

Γι’ αυτό σε αυτό τον ταξικό πόλεμο που κήρυξε κατά του λαού και των δικαιωμάτων του η πλουτοκρατία, σε αυτή την επίθεση που εξαπολύθηκε από την κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ, οι εργάτες πρέπει να μάθουν να ξεχωρίζουν και τους εχθρούς και τους φίλους.

Κάθε μέρα που περνάει και ενώ η κρίση οξύνεται και η επίθεση σε βάρος των εργαζομένων δεν έχει τέλος, γίνεται φανερό ότι οι εργάτες δεν έχουν απέναντί τους μόνο τους δηλωμένους εχθρούς τους.
Έχουν και αυτούς που δηλώνουν προστάτες τους.
Έχουν αυτούς που φορώντας τη μάσκα του «φίλου» κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ξεστρατίσουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, να τους υπονομεύσουν από τα «μέσα», να τους οδηγήσουν σε αδιέξοδο.

· Είναι ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.
· Είναι εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι η κυβέρνηση δε θέλει να λάβει επώδυνα μέτρα και οι κακοί «ξένοι» την εξαναγκάζουν να το κάνει.
· Είναι αυτοί που λίγο νωρίτερα – όταν το ΠΑΜΕ οργάνωνε μόνο του τις απεργίες – δήλωναν ότι δε βλέπουν το λόγο για να κηρύξουν απεργία και έφτασαν μέχρι το σημείο να γίνουν και απεργοσπάστες.
· Είναι οι ίδιοι που πρώτοι έσπευσαν στο στημένο διάλογο για το Ασφαλιστικό δίνοντας άλλοθι στον κ. Λοβέρδο, ενώ μόλις προχθές δήλωσαν και πάλι έτοιμοι να το επαναλάβουν.
· Είναι, τέλος, αυτοί που, χρόνια τώρα, έκαναν σημαία όχι τα συμφέροντα της εργατιάς αλλά την ανταγωνιστικότητα, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας που δήθεν θα εξασφάλιζε θέσεις δουλειάς.
· Είναι οι θιασώτες της ΟΝΕ, που σε παράλληλες πορείες με τα αντίστοιχα κόμματα και το κεφάλαιο διακήρυσσαν το μονόδρομο της ΕΕ και της καπιταλιστικής «ανάπτυξης», που εκπαίδευαν τους εργάτες γιατί πρέπει να γίνουν «απασχολήσιμοι».

Να γιατί οι εργαζόμενοι πρέπει όχι μόνο να ξεκόψουν απ’ αυτούς, αλλά τώρα ακόμα πιο αποφασιστικά χρειάζεται να παλέψουν για να ηττηθεί η στρατηγική τους, στρατηγική που υπηρετεί την πλουτοκρατία.
Και αυτός είναι ένας από τους όρους για την ενίσχυση των αγώνων, για τη δημιουργία των προϋποθέσεων οι εργάτες να κουμαντάρουν τους κόπους και τον τόπο τους, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμετάλλευση.
Είναι όρος για την αποτελεσματική οργάνωση των εργαζομένων η εγκατάλειψη των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών δυνάμεων.
Σύμφωνα με την ΕΣΥ η ανεργία μέσα σε ένα χρόνο στη «στρατιά» των ανέργων προστέθηκαν 154.280 άνθρωποι, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμός τους στις 605.277!

Η εξέλιξη αυτή, καθώς και το νέο πλαίσιο που διαμορφώθηκε με το μνημόνιο κυβέρνησης, Ευρωπαϊκής Ενωσης και ΔΝΤ, στις εργασιακές σχέσεις που επί της ουσίας καταργεί τον κατώτερο μισθό, αλλά και υπονομεύει συνολικά τις συλλογικές συμβάσεις, θέτει υπό άλλο πρίσμα και τις ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, οι οποίες προωθούνται με το νομοσχέδιο που εγκρίθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο, αλλά και το μνημόνιο.
Διότι, το ύψος της σύνταξης, των άλλων παροχών της Κοινωνικής Ασφάλισης, δεν καθορίζεται μόνο από τους όρους και τις προϋποθέσεις που νομοθετεί κάθε φορά το αστικό κράτος, εξίσου σημαντικά καθορίζεται και από την αγορά εργασίας, τη δυνατότητα δηλαδή του εργαζόμενου να βρει μεροκάματο, άρα και ένσημο, το ύψος των αποδοχών κλπ.

Το νέο μοντέλο ασφάλισης μειώνει κατακόρυφα τις συντάξεις, αφού πλέον για την πλήρη σύνταξη απαιτούνται 40 χρόνια αντί για 35 χρόνια εργασίας, ενώ και αυτή η σύνταξη των 40 χρόνων σε αρκετές περιπτώσεις είναι μικρότερη της σύνταξης με 35ετία.

Το αποτέλεσμα αυτό επιτυγχάνεται μέσω της μείωσης των συντελεστών αναπλήρωσης, αλλά και με τον υπολογισμό του συντάξιμου μισθού στο σύνολο του εργασιακού βίου αντί της καλύτερης πενταετίας της τελευταίας δεκαετίας.

Στην περίπτωση των εργαζομένων στα ΒΑΕ, η απαγόρευση της δυνατότητας για συνταξιοδότηση ακόμα και με 35 χρόνια στο 55ο ή στο 53ο έτος (γυναίκες) που ισχύει σήμερα, σημαίνει απανθρωπιά, σημαίνει καταδίκη σε θάνατο.

Ποιος εργάτης και εργάτρια θα αντέξουν 5 και 7 χρόνια επιπλέον εργασίας μέσα στη βαριά βιομηχανία, εκεί που η ανθρώπινη υγεία φθείρεται πρόωρα;

Η αύξηση των χρόνων εργασίας στα 40 χρόνια είναι σκέτο ξεζούμισμα.
Σημαίνει ότι ο εργάτης του 21ου αιώνα δένεται χειροπόδαρα στη μηχανή, οι εργοδότες του στραγγίζουν και την τελευταία ικμάδα και την τελευταία αναπνοή ζωής, για να του επιτρέψουν να συνταξιοδοτηθεί λίγο πριν το θάνατο!

Και Αυτό επιβάλλεται σε έναν αιώνα όπου η παραγωγικότητα της εργασίας, η χρήση των μηχανών και της τεχνολογίας έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που μπορούν να εξασφαλίσουν στην εργατική τάξη και σε όλη την κοινωνία περισσότερο ελεύθερο χρόνο, λιγότερα χρόνια εργασίας, συνταξιοδότηση στα 30 έτη εργασίας.

Με τις ανατροπές δεν επιμηκύνεται μόνο το όριο συνταξιοδότησης, αλλά διαμορφώνονται προϋποθέσεις ώστε μεγάλα τμήματα εργαζομένων που έχασαν τη δουλειά τους, να παραμένουν για πολλά χρόνια χωρίς το παραμικρό εισόδημα.

Φθηνότερος εργάτης… φτωχότερος συνταξιούχος
Ο υπολογισμός όμως της σύνταξης σε όλο τον εργάσιμο βίο πέρα από την ντε φάκτο μείωση που επιφέρει γίνεται ακόμα πιο επώδυνος μέσα σε μια αγορά εργασίας όπου το κατώτερο μεροκάματο θα είναι ακόμα μικρότερο απ’ αυτό που προβλέπεται από τις συμβάσεις.
Δηλαδή, ο εργαζόμενος τιμωρείται όχι μόνο στο παρόν επιβάλλοντάς του μικρότερη αμοιβή στην εργασία του, αλλά τιμωρείται και για τα γεράματά του, αφού αυτό το ευτελές μεροκάματο συνυπολογίζεται και βαραίνει στη σύνταξη που θα πάρει στο μέλλον.

Γίνεται, λοιπόν, φανερό ότι οι σημερινές μίζερες συντάξεις όπου το 70% είναι κάτω από τα 700 ευρώ θα χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο όχι μόνο μέσα από το νέο μοντέλο Ασφάλισης, αλλά και από την παραπέρα αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, το πάγωμα των μισθών και συνολικά την επιβολή από το κεφάλαιο ακόμα πιο φτηνής εργατικής δύναμης.
Ο εργάτης όμως δε γίνεται φτηνός μόνο για τους εργοδότες.
Γίνεται φτηνός και για το κράτος.
Αυτή είναι μια βασική επιδίωξη του νέου Ασφαλιστικού με το οποίο ουσιαστικά καταργείται ο κοινωνικός χαρακτήρας της δημόσιας Ασφάλισης.
Το κράτος σταματά να χρηματοδοτεί τη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση, περιορίζει δραστικά την κρατική χρηματοδότηση και τέλος δε δίνει καμία εγγύηση για τις συντάξεις.
Η μόνη εγγύηση δίνεται στο προνοιακό τμήμα που στο νέο μοντέλο αντιστοιχεί στη «βασική σύνταξη».
Επί της ουσίας, η Κοινωνική Ασφάλιση εγκαταλείπεται από το κράτος, ο κοινωνικός της χαρακτήρας καταργείται, η ασφάλιση γίνεται ατομική υπόθεση.

Τα νέα μέτρα
Οι δηλώσεις του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Στρος Καν, για την ανάγκη ονομαστικής μείωσης των αποδοχών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, δεν ήταν κεραυνός σε καθαρό ουρανό.
Εξαρχής αυτός ήταν ο στόχος.
Από την ίδια τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μετά με τη «Λευκή Βίβλο», ύστερα με τη Λισαβόνα, η «ανταγωνιστικότητα» ήταν η απόλυτη αξία.
Να γίνει, λέγανε, η Ευρώπη η πλέον ανταγωνιστική οικονομία σε σχέση με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία (τότε δε μιλούσαν ακόμα για την Κίνα έτσι όπως είναι σήμερα).
Για να επιτευχθεί η «ανταγωνιστικότητα», το ένα μετά το άλλο τα μέτρα που συναποφάσιζαν αφορούσαν σ’ αυτό που οι ίδιοι ονόμαζαν «εργατικό κόστος», θέλανε, δηλαδή, να μειώσουν όσο μπορούσαν περισσότερο την τιμή πώλησης του μόνου εμπορεύματος που από τη χρήση του παράγεται υπεραξία, κέρδος, δηλαδή, για το κεφάλαιο.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα μέτρα, που έχουν ήδη ανακοινωθεί, αποτελούν μια απίστευτων διαστάσεων κλοπή εισοδήματος από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ.

Ο 13ος και 14ος είναι τμήματα του βασικού μισθού (αφορούν στη συντήρηση και αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης) που παρακρατούνται από τους καπιταλιστές και αποδίδονται στους εργάτες σε ειδικές περιόδους (γιορτές και διακοπές).

ΔΝΤ, ΕΕ, και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακολουθούν μια πολύ συγκεκριμένη τακτική.
Θέλουν να μειώσουν δραστικά το εισοδήμα του συνόλου των εργαζομένων και των συνταξιούχων και δημοσιοποιούν τα σχετικά μέτρα με …δόσεις.

Κρίνουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα «χωνευτεί» πιο εύκολα ο βάρβαρος χαρακτήρας των μέτρων.
Θεωρούν πως έτσι θα ελεγχθεί πιο αποτελεσματικά η οργή και η αγανάκτηση των λαϊκών στρωμάτων και θα αναχαιτιστούν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων.

Τώρα ήρθε η ώρα λένε να ενισχυθεί η …ανταγωνιστικότητα. Είναι Ψέμα.
Όλα τα μέτρα παίρνονται για την ανταγωνιστικότητα.

Οι στόχοι τους είναι σαφείς και ονοματισμένοι.
Θέλουν να ρίξουν τα μεροκάματα όσο μπορούν περισσότερο.
Επιδιώκουν να εφαρμόσουν μορφές εργασιακών σχέσεων απόλυτης ομηρίας του εργαζόμενου από τις συγκυριακές ανάγκες του εργοδότη.
Δρομολογούν την πλήρη κατάργηση των συντάξεων με τη μορφή που τις ξέραμε μέχρι τώρα.
Για τον καπιταλισμό, που βολοδέρνει μέσα σε μια οικονομική κρίση από την οποία ακόμα δε φαίνεται χαραμάδα διαφυγής, ο μόνος τρόπος να υπερασπιστεί τη θέση του στην κοινωνία είναι να αυξήσει περισσότερο το κομμάτι του πλούτου που αρπάζει από την κοινωνία.
Κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο μειώνοντας το κομμάτι που υποτίθεται πως αναλογεί στους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.
Οι νέες ισορροπίες που αναζητά το κεφάλαιο, για να εξασφαλίσει απρόσκοπτα την κερδοφορία του, προϋποθέτουν την οικονομική εξαθλίωση σημαντικών ομάδων του λαού.

Φίλοι και φίλες
Τα νέα μέτρα μείωσης των μισθών και των συντάξεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τα νέα μέτρα για αυξήσεις ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, τα νέα μέτρα για τις εργασιακές σχέσεις και – οπωσδήποτε – τα νέα, ενισχυτικά, μέτρα για την κεφαλαιοκρατία, είναι ήδη έτοιμα.
Καταγράφονται, άλλωστε, στα μνημόνια που έχουν συνυπογράψει κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.

Οι εργαζόμενοι της χώρας μας – κατά μέσο όρο – θα πρέπει να δουλεύουν 48 ολόκληρα έτη για να εξασφαλίσουν το δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη που αντιστοιχεί σε 35 χρόνια εργασίας.
Δηλαδή, θα πρέπει να εργάζονται 13 ολόκληρα χρόνια παραπάνω!
Αυτό προκύπτει από την επεξεργασία των στοιχείων του ΙΚΑ
Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει ότι μόνο ένα μέρος των εργαζομένων, αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να εργάζονται 300 ημέρες το χρόνο, μπορούν στο διάστημα της 35ετίας να εξασφαλίζουν πλήρη σύνταξη.
Οι υπόλοιποι είτε θα πάρουν μικρότερες συντάξεις, είτε θα αναγκαστούν να παραμείνουν στην παραγωγή πολύ περισσότερα χρόνια.
Το 16,4% των εργαζομένων (399.293), που έχει κάτω από 100 ένσημα, θα πρέπει να εργάζεται … 46 χρόνια για να συμπληρώσει τα 4.500 ένσημα.

Να υπενθυμίσουμε ότι με βάση το νόμο Πετραλιά, από το 2013 απαιτούνται 100 ένσημα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και από φέτος (2010) 120 ένσημα για παροχές σε είδος.
Δηλαδή το 16,4% των εργαζομένων δε θα συμπληρώνουν τα ένσημα για τη στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ το 21% των εργαζομένων δε θα έχουν οποιεσδήποτε παροχές.

ο Α. Λοβέρδος, δήλωσε ότι η ανασφάλιστη εργασία ανέρχεται στο 25% και ταυτόχρονα σήκωσε τα χέρια ψηλά, αφήνοντας σαφώς να εννοηθεί ότι το κράτος και οι μηχανισμοί του δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα;
Απλά ότι η ανασφάλιστη εργασία είναι ένα «φυσιολογικό φαινόμενο», με το οποίο πρέπει να μάθουν να ζουν οι εργαζόμενοι.

Προετοιμάζει, δηλαδή, τους εργαζόμενους για το κυρίαρχο μοντέλο εργασιακών σχέσεων που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση, υλοποιώντας τη στρατηγική της Λισαβόνας, αλλά και το μνημόνιο με την τρόικα:
Τη φτηνή και ανασφάλιστη εργασία, τις ευέλικτες μορφές απασχόλησης.

Ο μόνος παράγοντας που οι δυνάμεις της μαύρης συμμαχίας θεωρούν αστάθμητο για την υλοποίησή τους είναι η αντίδραση του λαϊκού στοιχείου.
Στο χέρι όλων μας είναι να καταστήσουμε τον παράγοντα αυτό απόλυτη σταθερά.
Ενισχύοντας την αντίσταση στη βαρβαρότητα.
Εντείνοντας την αποφασιστικότητα του ταξικού κινήματος των εργαζομένων, της μικρομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας και διευρύνοντας τη συσπείρωσή του στην κατεύθυνση της ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του.

Φίλοι και φίλες
Τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση προσπαθεί με επικοινωνιακά τεχνάσματα  να μας πείσει ότι  επιχειρεί «αυτοκάθαρση» του πολιτικού συστήματος. Το Μέγαρο Μαξίμου διέρρευσε ότι απαίτησε την παραίτηση της υπουργού, η οποία το βράδυ έγινε αποδεκτή από τον πρωθυπουργό για οφειλές του συζύγου της Τόλη Βοσκόπουλου στην Εφορία.

Παράλληλα δημοσκοπήσεις προσπαθούν να μας πουν ότι οι εργαζόμενοι αποδέχονται τα μέτρα και κάποιες άλλες μας λένε ότι το 93% των ερωτηθέντων ζητα να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι της κρίσης.
Συμφωνούμε οποιος έκλεψε να πάει φυλακή

Το ερώτημα όμως είναι ποιους νόμους παραβίασαν οι υπεύθυνοι της κρίσης και, βέβαια, ποιος θα τους βάλει φυλακή.
Η καταλήστευση του εργαζόμενου λαού, που οδήγησε στην κρίση, δεν έγινε παράνομα και με αδιαφάνεια, αλλά με βάση τους ίδιους τους νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Νομιμότατα, για παράδειγμα, έγινε η απαλλαγή των μεγάλων επιχειρήσεων από φορολογικά και ασφαλιστικά «βάρη».
Με τη βούλα του νόμου έγιναν η μεγάλη μείωση των φορολογικών συντελεστών, οι χαριστικές ρυθμίσεις για τους μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου και τις επιχειρήσεις που δεν πλήρωναν τις ασφαλιστικές εισφορές.

Νομιμότατα διαλύθηκαν οι εργασιακές σχέσεις προκειμένου να μειωθεί η τιμή της εργατικής δύναμης, καθ’ όλα νόμιμα κατεδαφίστηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία και κονιορτοποιήθηκαν τα ασφαλιστικά δικαιώματα, νόμιμα αυξήθηκαν οι έμμεσοι φόροι,

Νομιμότατα διαιωνίζεται η εκμετάλλευση.

Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν να πάνε φυλακή οι υπεύθυνοι της κρίσης, όπως ήταν το σκόπιμα παραπλανητικό ερώτημα της δημοσκόπησης, απλούστατα γιατί ο καπιταλισμός δε φυλακίζεται. Μόνο ανατρέπεται.
Και αυτό είναι το μεγάλο καθήκον της συμμαχίας της εργατικής τάξης, των αυτοαπασχολούμενων και της φτωχής αγροτιάς, που η κρίση φέρνει με ένταση στο προσκήνιο

Μετά την μεγάλη κινητοποίηση της προηγούμενης απεργίας τα ΜΜΕ των αφεντικών αλλά και πολιτικά κόμματα επιτέθηκαν με σφοδρότητα, με ψευτιές και προβοκάτσιες ενάντια στις κινητοποιήσεις των ταξικών δυνάμεων και του ΠΑΜΕ
Προχθές ένας εκφωνητής του «Σκάι», έσκουζε
«Τι κακό αυτό με τις απεργίες; Να τελειώνουμε κάποτε μ’ αυτό! Κάθε μέρα απεργία, να τελειώνουμε!»
Η λαϊκή κινητοποίηση οδηγεί σε απόλυτο παραλογισμό το σύστημα και τους κονδυλοφόρους του.
Γι’ αυτό πρέπει να έχει σωστό περιεχόμενο και κλιμάκωση, που να μην ξέρουν από πού τους έρχεται η μία σφαλιάρα μετά την άλλη.
Η άλλη τακτική που ακολουθούν και τα τοπικά ΜΜΕ είναι η αποσιώπηση  κάθε κινητοποίησης του ΕΚ  που φτάνει μέχρι και την παραπληροφόρηση στο ποιος διοργανώνει απεργιακές κινητοποιήσεις
Δε χρειάζονται ειδικοί αναλυτές, για να καταλάβει ο άνθρωπος τι ζει, ήδη πριν εφαρμοστούν τα νέα μέτρα.
Η ζωή των λαϊκών στρωμάτων θα γίνει εφιάλτης, εκτός κι’ αν η εφαρμοζόμενη πολιτική  βρει μπροστά της μια όλο και πιο καλά οργανωμένη ρωμαλέα αντίσταση που θα αμφισβητεί στην πράξη τόσο τα καπιταλιστικά κέρδη (αυτά διασφαλίζονται με τη σημερινή πολιτική) όσο και την ίδια την εξουσία των καπιταλιστών.

Ξέρουν πως το ποτάμι θα είναι οργισμένο. Και προσπαθούν από σήμερα να χτυπήσουν το ήδη οργανωμένο τμήμα του κινήματος.

Την ώρα που οι όποιες ακυρώσεις αφορούν όλη την τουριστική περίοδο και όλους τους προορισμούς, είναι συνέπεια της ίδιας της καπιταλιστικής κρίσης,
οι αστοί δείχνουν τους απεργούς μιας μέρας, ως αιτία.

Κι επειδή δεν πείθουν, σπέρνουν «πληροφορίες», που βγάζουν απ’ την κοιλιά τους, όπως αυτές για τη Ρόδο, για να εμφανιστούν στη συνέχεια «αγανακτισμένοι», δήθεν, για την «αντικοινωνική συμπεριφορά».

Αντικοινωνικοί είναι οι ίδιοι και η πολιτική τους.
Το δείχνει η βιασύνη τους να ξεμπερδέψουν με το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία.

Ας το χωνέψουν όλοι τους μαζί:
Η εργατική τάξη διατηρεί όλο το δικαίωμα να παλεύει με όποιον τρόπο και μορφή επιλέγει η ίδια, όχι μόνο για να αμυνθεί, αλλά για να κάνει συνολικά καλύτερη τη ζωή της, με βάση τον άφθονο πλούτο που παράγουν τα χέρια της.
Χέρια που οι αστοί τα θέλουν μόνο να δουλεύουν σαν τρελά, χέρια, όμως, που είναι εργαλεία και στην παραγωγή και στη διαδήλωση…

Προχθές στο «Χίλτον» είχαμε  χαρές για τη συνδιαχείριση του Αιγαίου…
Οι πανηγυρισμοί που οργανώθηκαν με την ευκαιρία της επίσκεψης του Τ. Ερντογάν στην Αθήνα τέλειωσαν, αλλά η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη.
Τα προβλήματα οξύνονται από την πολιτική των «γκρίζων ζωνών» και της συνεκμετάλλευσής τους, από την πολιτική της συνδιαχείρισης του Αιγαίου.

Η κυβέρνηση Ερντογάν επιλέγει το δρόμο της συναίνεσης της ελληνικής κυβέρνησης, εξασφαλίζοντας την υποχώρησή της από κυριαρχικά δικαιώματα, με αντάλλαγμα κοινές επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Ο δρόμος αυτός ταυτίζεται με τις επιδιώξεις του ΝΑΤΟ για την απρόσκοπτη λειτουργία της λυκοσυμμαχίας και την αντιμετώπιση του Αιγαίου ως ενιαίου επιχειρησιακού χώρου.

Τώρα, που είναι ώρα ταξικής ευθύνης και απόφασης για τους εργάτες, πρέπει να σκεφτούν και να βγάλουν συμπεράσματα σε βάθος.
Τα μέτρα που κάθε φορά περνάνε σε βάρος τους είναι αποτέλεσμα και του συσχετισμού δύναμης.
Αγώνες πάνω στους οποίους μπορούν να στερεωθούν γερά οι βάσεις του πανεργατικού ξεσηκωμού, της λαϊκής συμμαχίας που απαιτεί η σύγκρουση και η ανατροπή των μονοπωλίων.
Αγώνες που θα δυναμώνουν ολόπλευρα, όσο πιο αποφασιστικά ξεμπροστιάζονται οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Όσο πιο μαζικά οι εργάτες τούς γυρνούν την πλάτη.

Δεν μπορεί η εργατική τάξη να αντιπαλέψει την αντιασφαλιστική επίθεση με δυνάμεις που καλλιεργούν συντεχνιακές λογικές, ακόμα και αντιπαράθεση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που εγκλωβίζουν (και έτσι αφοπλίζουν) τους εργαζόμενους σε επιμέρους ζητήματα (π.χ. τα ελλείμματα του ασφαλιστικού ταμείου ενός κλάδου, ζητώντας την εξαίρεσή του και προσπερνώντας την κατεδάφιση του κοινωνικού χαρακτήρα της Ασφάλισης).

Η καθημερινή πείρα ένα πράγμα βεβαιώνει:
Η συσπείρωση στα ταξικά συνδικάτα και στο  ΠΑΜΕ είναι όρος και για την αντίσταση και για την αντεπίθεση των εργαζομένων.
Είναι όρος για την οικοδόμηση της λαϊκής συμμαχίας εργαζομένων αγροτών και ΕΒΕ για την ανάπτυξη που θα καθορίζεται και θα δεσμεύεται από τα λαϊκά συμφέροντα.

Advertisements