Η Daily mail  μια γνωστή Αγγλική εφημερίδα μιλάει για το Μεγανήσι.Πολλά έντυπα κατά καιρούς αναφέρονται σε αυτό αλλά το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό.Το κείμενο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά  τον Αύγουστο του 2ο10.Την μετάφραση έκανε για το meganisi news η καθηγήτρια Αγγλικών  κυρία Κατερίνα Κουτσιμανή, και την ευχαριστούμε πολύ για αυτό.Σας παραθέτουμε και το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο.Δείτε  με τα μάτια των ξένων το Μεγανήσι μας……Εϊναι αρκετά ενδιαφέρον !!!Γράφει λοιπόν ο δημοσιογράφος..Michael Dobbs……

Διακοπές στα ελληνικά νησιά: Βρίσκοντας ένα μυστικό κρησφύγετο που δεν έχουν ανακαλύψει οι τουρίστες.

Προσπαθώντας να βρω ένα καινούριο ανεκμετάλλευτο ελληνικό νησί , ήταν σα να εξορμώ με ένα μεταλλικό ανιχνευτή , κάποιο μουντό      χειμωνιάτικο απόγευμα , με την ελπίδα να ανακαλύψω κάτι πολύτιμο.

Δεν περίμενα πολλά , πέρα από απογοήτευση. Κι όμως  κάποιες φορές υπάρχει ένας κρυμμένος θησαυρός. Και τον είχα βρει. Ήμουν στο Μεγανήσι.΄

Όχι, δεν είχα ακούσει γι’ αυτό. Είναι ένα μικρό πράσινο νησί του Ιονίου φωλιασμένο πλευρικά της Λευκάδας , τοποθετημένο σε κάποια από τα πιο διαυγή νερά της Μεσογείου. Το φέρρυ φτάνει μετά από ένα ομαλό ταξίδι σε μια μικρή αποβάθρα κάτω από το Σπαρτοχώρι ,που τα σπίτια του σε παστέλ αποχρώσεις συνωστίζονται στην κορυφή του γκρεμού σα μια πρόθυμη επιτροπή υποδοχής .Και μετά, η διασκέδαση αρχίζει.

 

Υπάρχουν μόνο τρία χωριά στο νησί και για τα χρήματά μου το μόνο που έχει σημασία είναι το Σπαρτοχώρι, με την εντυπωσιακή του θέα, τις σκιασμένες από αναρριχητικά φυτά αυλές και το λαβύρινθο των στενών απολαυστικά πλακόστρωτων δρόμων. Τα γαϊδουράκια περπατούν με δυσκολία από τα βαριά φορτία , οι άντρες περιπλανιούνται αργά επιστρέφοντας από τα χωράφια ,οι ηλικιωμένες γυναίκες κάθονται υπομονετικά στα κατώφλια τους περιτριγυρισμένες από μπουμπούκια και άρωμα γιασεμιού.

Το να προφέρεις κομπιάζοντας μια – δυο λέξεις στη γλώσσα τους κάνει τα καρυδένια πρόσωπά τους να ξεσπούν σε χαμόγελα καλωσορίσματος .Αυτή είναι η Ελλάδα των περασμένων τριάντα χρόνων.

Το νησί είναι αρκετά απείραχτο. Έχει μόνο ένα ταξί, κανένα μηχάνημα ανάληψης χρημάτων και κανείς δεν δέχεται πιστωτικές κάρτες .Μια συρροή κυβερνητικού χρήματος έχει ασβεστώσει τους τοίχους και εγκαταστήσει κλιματισμό, αλλά το τετέρισμα των τζιτζικιών και ο ανάλαφρος κρότος από τα κουδουνάκια των προβάτων δεν έχει αλλάξει πολύ με το πέρασμα των γενεών.

Το πρώτο μας  βράδυ, καθώς περπατούσαμε ανάμεσα από δασύλλια ελιάς ,ακούσαμε ένα βιολί  και τη μουσική του να πλανάται στο βραδινό αέρα. Ακολουθήσαμε τον καπνό του ξύλου σε μια από τις λίγες ταβέρνες

όπου ένα υπέροχο θαλασσινό σπαράκι τάισε και τους δυο μας με 8 ευρώ.

Μοιάζει να έχουν ξεχάσει να ανεβάσουν τις τιμές .Αλλά αυτό δεν είναι –ακόμα- ένα εντελώς κοσμικό και υπερβολικά αξιοποιημένο τουριστικό θέρετρο. Δόξα το Θεό.

Το Μεγανήσι είναι ένα μικρό νησί με μόλις 2000 κατοίκους και όχι περισσότερο από τέσσερα μίλια διασχίζοντας την καρδιά του. Έτσι λοιπόν είναι εύκολο να το γνωρίσεις .Αυτό που εκπλήσσει είναι το πόσα πολλά υπάρχουν για να ανακαλύψεις. Έχει μια απαλή ,φυσική ομορφιά , με κεντρικούς λόφους που προσφέρουν συναρπαστική θέα, δρόμους και μονοπάτια που προχωράνε σα φίδια μέσα σε κάθε γωνιά. .Μπορείς να νοικιάσεις μοτοποδήλατο ή γουρούνα αν θέλεις , αλλά εμείς περισσότερο απλά περπατήσαμε , κολυμπήσαμε και κάναμε ιστιοπλοΐα.

Η ακτογραμμή στα δυτικά είναι φτιαγμένη από αναδιπλωμένους βραχώδεις σχηματισμούς ,που ο χρόνος έχει διαμορφώσει σε εξαιρετικά φυσικά έργα τέχνης , με σπήλαια που εμπνέουν τη φαντασία .Αυτά είναι σπηλιές τόσο μεγάλες,- που ένα ελληνικό υποβρύχιο κρύφτηκε εκεί κατά τη διάρκεια του πολέμου για να ξεφύγει από τους Ναζί οι οποίοι το κατεδίωκαν- και τόσο παλιές που ήταν το θρυλικό σπίτι του  Κύκλωπα, του τέρατος που τυφλώθηκε από τον Οδυσσέα .Σε άλλα τμήματα της ακτής υπάρχουν υπέροχοι κόλποι γεμάτοι με άσπρα πανιά ιστιοφόρων, όπου οι παραλίες είναι φτιαγμένες από βοτσαλάκια στην απόχρωση του στιλβωμένου μαργαριταριού, που μοιάζουν να εξαφανίζονται σε λιωμένο τυρκουάζ- δεν μπορείς απλά να υποθέσεις ότι το νερό είναι μπλε, είναι τόσο πολύ καλύτερο από αυτό. Είναι το χρώμα των ψαροφάγων και υπάρχει πληθώρα από εκείνους επίσης.

Διαμείναμε εκτός σεζόν , αποφεύγοντας τη ζέστη και την πίεση στα μέσα Ιουλίου και τον Αύγουστο .Έχω τις αμφιβολίες μου σχετικά με το αν αυτό το μέρος θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πλήθη επισκεπτών αλλά δε χρειάστηκε ποτέ να το μάθουμε. Μερικές φορές , στις αρχές του Σεπτέμβρη ,ήμασταν οι μόνοι άνθρωποι στην παραλία . Κάναμε κράτηση στο μοναδικό ξενοδοχείο τεσσάρων  αστέρων, τις Εσπερίδες. Είναι καινούριο και ήταν σχεδόν κενό , πράγμα το οποίο μας έκανε να νιώσουμε παραχαϊδεμένοι. Έχει μια μεγαλοπρεπή πισίνα για να χαλαρώνεις κοντά της μετά από το επίπονο περπάτημα μιας μέρας,

η εξυπηρέτηση ήταν προσεκτική  και η θέα τίποτα λιγότερο από αισθησιακή.

Από το μπαλκόνι μας μπορούσαμε να δούμε πολλά μίλια σταυρωτά προς τους μελαγχολικούς λόφους της ηπειρωτικής χώρας ,προς τη Λευκάδα και προς το πράσινο νησί του Σκορπιού-εκείνο το λυπημένο , αξιοπερίεργο και τώρα αρκετά εγκαταλελειμμένο  νησί – όπου σε πιο ευτυχισμένες εποχές ο Αριστοτέλης Ωνάσης φλέρταρε και παντρεύτηκε τη Τζάκι Κέννεντι. Τα γαλακτερά απόνερα του φέρρυ απλώνονται πίσω μέσα από τα μπλε, ενώ οι ψαρόβαρκες ρίχνουν τα δίχτυα τους για να μαζέψουν τη ψαριά για τη βραδινή γιορτή.

Και υπάρχει αφθονία γιορτών .Αν το Σπαρτοχώρι έχει έλλειψη επιλογών σε μέρη για φαγητό και ποτό, σε αποζημιώνει πλούσια με γοητεία και χαρακτήρα, σε δύο από τα καλύτερα μέρη για φαγητό στο νησί.

Οι Εσπερίδες απέχουν μόνο πέντε λεπτά περπάτημα από την καρδιά του χωριού ,και έτσι μη σκεφτείς την πλήρη διατροφή , γιατί θα χάσεις αρκετά την ήπια διασκέδαση. Ο Λάκης είναι μια άνετη μπλε και άσπρη ταβέρνα με χαμόγελο καλωσορίσματος και φαγητό που είναι απλό και φρέσκο. Διαφορετικά, κάνε μια βόλτα κάτω μέσα από πεύκα που ευωδιάζουν γλυκά προς την ταβέρνα στην παραλία στη Λάσση, όπου τα ψάρια πηδούν στο πιάτο σου.

Υπάρχουν και άλλα μέρη να μείνεις , βίλες και διαμερίσματα ,εάν αυτή είναι η επιλογή σου. Και υπάρχουν άλλα χωριά – το Κατωμέρι ψηλά στους λόφους ,κάτι παραπάνω από ένα εργατικό χωριό, και το Βαθύ στο τέλος ενός μεγάλου κόλπου, όπου κινούνται οι περισσότεροι στολίσκοι των γιοτ. Έχει μια αρκετά μεγαλύτερη επιλογή από νερολακούβες διασκορπισμένες κατά μήκος ενός θορυβώδους δρόμου στην προκυμαία , που χρησιμοποιείται σαν πίστα αγώνων ταχύτητας από νεαρούς με μοτοποδήλατα .Ναι, το βρήκες –είναι ένα μέρος για να το επισκεφτείς και να παραμείνεις για λίγο πριν κατευθυνθείς προς μια από τις ερημικές παραλίες ή πίσω στο Σπαρτοχώρι.

Σπάνια έχω αισθανθεί τόσο ξεκούραστος .Περπατήσαμε ,κάναμε ιστιοπλοΐα , κοιμηθήκαμε ,δειπνήσαμε και σχεδόν όλα ήταν απλά και όμορφα.

Κάποιο  βράδυ , ένα μπουκάλι από καλό τοπικό κρασί έφτασε στο τραπέζι μας από έναν άνθρωπο  εντελώς ξένο σε μας. Αποδείχτηκε ότι οδηγούσε κατά μήκος ενός δρόμου ,που είχαμε περπατήσει , το μόνο αυτοκίνητο που μας προσπέρασε εκείνη τη μέρα .Σκέφτηκε να σταματήσει να μας πάρει αλλά δε θέλησε να μας ενοχλήσει καθώς μοιάζαμε να περνάμε τόσο καλά. Με αναποφασιστικότητα συνέχισε να οδηγεί και εντοπίζοντας μας αργότερα εκείνο το βράδυ έστειλε το κρασί για να απολογηθεί για οποιαδήποτε αθέλητη αγένειά του.

Το ένα μπουκάλι έφερε το άλλο και καθώς παραπατούσαμε λίγο αβέβαια πίσω προς το ξενοδοχείο μας , χαιρετήσαμε τις μαυροντυμένες γυναίκες στα κατώφλια τους με λίγες λέξεις στα ελληνικά .Ίσως να είχα πει « Καλημέρα» αντί «Καληνύχτα» γιατί απάντησαν με ουρλιαχτά από καλοπροαίρετο γέλιο. Είναι εύκολο να κάνεις φίλους στο Μεγανήσι.

Το τελευταίο μας βράδυ επισκεφτήκαμε το αγαπημένο μας μπαρ στην ταράτσα , πάνω από τους γκρεμούς που έχουν θέα το Σκορπιό. Δεν έχει όνομα που να ανακάλυψα ποτέ, αλλά βρίσκεται επάνω από τις μπλε μεταλλικές σκάλες και ανήκει σε έναν άντρα που ονομάζεται Πέτρος, με το υπομονετικό του χαμόγελο και το άνετο βήμα του. Καταλήγαμε εκεί τις περισσότερες νύχτες για να συναντήσουμε  φίλους και να δούμε τα γιοτ να επιστρέφουν στο λιμάνι, το φως να παίζει παιχνίδια με τη θάλασσα, πριν αργοσβήσει και αποχαιρετήσει.

Μετά –καταστροφή .Είχαμε κάνει λάθος υπολογισμούς και ξεμείναμε από χρήματα .Μας είχαν απομείνει μόνο 6 ευρώ για τις βραδινές μας μπύρες. Ο Πέτρος μάζεψε τα ψιλά μας και μετά επισήμως τα παρέδωσε πίσω. «Παρακαλώ ,απόψε είναι δικά μου» είπε.

Το κείμενο στα Αγγλικά

// //

Greek island holidays: Finding a secret hideaway undiscovered by tourists

By Michael Dobbs
Last updated at 7:12 PM on 1st August 2010

Trying to find a new, unexploited Greek island was like venturing out with a metal detector on a damp winter afternoon in the hope of unearthing something precious. I didn’t expect much, apart from disappointment. Yet sometimes there is hidden treasure, and I had found it. I was in Meganisi.

No, I hadn’t heard of it, either. It’s a small green Ionian island nestling alongside Lefkas, set in some of the most transparent water anywhere in the Mediterranean. The ferry arrives after a gentle journey at a small dock beneath the village of Spartochori, whose pastel-coloured houses huddle on the clifftop like an eager reception committee. And then the fun starts.

Life in the slow lane: The unspolit, captivating coastline of Meganisi

There are only three villages on the island and for my money the only one that matters is Spartochori, with its spectacular views, vineshaded courtyards and labyrinth of narrow, delightfully paved streets. Donkeys lumber beneath heavy loads, men wander slowly back from the fields, old women sit patiently on their doorsteps surrounded by blossom and the scent of jasmine.

A stumbling word or two of their language causes their walnut faces to burst into smiles of welcome. This is the Greece of 30 years ago.

The island is still largely unspoilt. It has only one public taxi, no cash machines and almost no one accepts credit cards. An influx of government money has whitewashed the walls and installed air conditioning, but the chirping of the cicadas and the gentle clatter of sheep bells hasn’t changed much in generations.

On our first evening, as we walked through the olive groves, we heard a violin, its music drifting on the evening air. We followed the wood smoke to one of the few tavernas, where a magnificent sea bream fed us both for €8. They seem to have forgotten to put up the prices. But this is not – yet – a fully fashioned and over-exploited tourist resort. Thank goodness.

Peaceful: The pretty harbour of the small port town of Vathi

Meganisi is a small island of barely 2,000 inhabitants and no more than four miles across its heart, so it’s easy to get to know. What’s surprising is how much there is to discover. It has a soft, natural beauty, with central hills that offer stunning views and roads and footpaths that wind their way into every corner. You can hire a moped or quad bike if you want, but mostly we just walked, swam and sailed.

The coastline in the west is made of folded rock formations that time has fashioned into extraordinary natural works of art, with grottos that inspire the imagination. These are caves so big that a Greek submarine hid there during the war to escape pursuing Nazis, and so old that they were the legendary home of the Cyclops, the monster blinded by Odysseus.

On other parts of the coast there are magnificent bays filled with white sails, where the beaches are made from pebbles of polished pearl that seem to disappear into molten turquoise – you can’t simply suggest the water is blue, it’s so much better than that. It’s the colour of kingfishers, and there are plenty of those, too.

We stayed out of season, avoiding the heat and pressure of mid-July and August. I have my doubts whether this place could deal with crowds, but we never had to find out. Sometimes, in early September, we were the only people on the beach. We booked into the island’s only four-star hotel, the Esperides. It is new and was relatively unoccupied, which made us feel pampered. It has a splendid pool to relax beside after a day’s strenuous walking, the service is attentive and the views nothing short of sensational.

From our balcony, we could see many miles across to the brooding hills of the mainland, to Lefkas and to the green island of Skorpios – that sad, intriguing and now largely deserted island where, in happier times, Aristotle Onassis wooed and wed Jackie Kennedy. The milky wake of the ferry stretches back through blue waters, while fishing boats cast their nets to gather up the harvest for the evening feast.

And there are feasts aplenty. If Spartochori lacks choice in places to eat and drink, it makes up for it in abundance with charm and character – and two of the best eating places on the island.

The Esperides is only a five-minute walk from the heart of the village, so don’t even consider full-board, you’ll miss out on so much gentle fun. Lakis is a laid-back blueand-white taverna with welcoming smiles and food that is simple but fresh. Otherwise, take a walk down through sweet-smelling pines to the taverna on the beach at Lassi, where the fish all but leap on to your plate.

There are other places to stay –villas and apartments, if that is your choice. And there are other villages – Katomeri up in the hills, little more than a working village, and Vathi at the end of a large bay where most of the yachting flotillas head. It has a much larger choice of watering holes, spread out along a noisy quayside road that is used as a racetrack by youngsters on mopeds. Yes, you’ve got it – it’s a place to visit and linger for a short while before heading to one of the untarnished beaches or back to Spartochori.

Sensational views: Michael stayed at the island’s only four-star hotel, the Esperides

I have rarely felt so relaxed. We walked, we sailed, we slept, we supped, and almost everything was simple and right.

One evening, a bottle of the good local wine arrived at our table, sent by a complete stranger. It turned out that he had been driving along a route we had been walking – the only car to pass us that day – and had wanted to stop and offer us a lift, but hadn’t wanted to disturb us as we seemed to be having such a good time. In indecision, he drove on and, spotting us later that evening, he sent wine to apologise for any unintended rudeness.

One bottle led to another, and as we stumbled a little uncertainly back to our hotel, we greeted the black-clad women on their doorsteps with a few words of Greek. I might have said good morning instead of goodnight, because they responded with howls of goodnatured laughter. It’s easy to make friends in Meganisi.

On our last night, we visited our favourite rooftop bar on the cliffs overlooking Skorpios. It has no name that I ever discovered, but it is up the blue metal stairs and is owned by a man named Petros, with his patient smile and easy gait. We ended up there most nights to meet friends and watch the yachts coming back to port, the light playing tricks with the sea before it dwindled and bade farewell.

Then – disaster. We had miscalculated and run out of cash. We had only €6 left for our evening’s beers. Petros scooped up our change, then solemnly handed it back. ‘Please, tonight is mine,’ he said.