Και εγένετο φως κι έλαμψε η αλήθεια.

Μας πήρε 3 χρόνια για να ενημερωθούμε “λεπτομερώς” για το μεγάλο έργο στο Κεφάλι με το οποίο το 1/5 του Μεγανησίου θα μεταμορφωθεί σε επίγειο παράδεισο όπου ο κάθε Μεγανησιώτης θα κάνει τον περίπατο του τρώγοντας “τοστ”   κάνοντας παρέα με τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη, τα πιο μεγάλα αστέρια του κινηματογράφου θαυμάζοντας, τις βίλες τους των χιλιάδων τετραγωνικών και τα μεγάλα καράβια τους στη μαρίνα.

Πράγματι ακούγοντας αυτή την περιγραφή γεμίσαμε περηφάνεια για τον τόπο μας. Σαν ανταπόδοση της ευεργεσίας αυτής νομίζουμε ότι ο Μεγανησιώτικος λαός θα τραγουδήσει το πάντα επίκαιρο τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου “Σ’ ευχαριστώ ω Εταιρία”.

Τι ήταν αλήθεια η παράσταση που παρακολουθήσαμε;

-Ήταν διάγγελμα προς υπήκοους;

-Ήταν φοβέρα για τους ανυπάκουους και τους αντιδραστικούς;

-Ήταν αχτίδα φωτός κι ελπίδας που άρχισε να φωτίζει το Μεγανήσι;

-Ήταν αναγγελία άφιξης της οικονομικής ευημερίας του Μεγανησίου;

-Για ν’ ανεβούμε πιο ψηλά μας ανακοινώθηκε με βεβαιότητα ότι η αξία, της όποιας περιουσίας έχουμε στο Μεγανήσι, θα πολλαπλασιασθεί και 400 παιδιά μας θα βρουν δουλειά σαν κηπουροί, φύλακες, νταντάδες, μάγειροι αξιοποιώντας έτσι τα πτυχία τους. Επιπλέον θα έρχονται καραβάνια τουριστών για να θαυμάσουν τ’ αστέρια της διεθνούς σκηνής και εμείς θα τα οικονομάμε δεόντως. Έξοχα!

Για τεκμηρίωση όλων αυτών μας ανέμισαν ένα μπλοκ σχεδίων που υποτίθεται ήταν το “master plan” του έργου. Χάθηκε βρε παιδί μου μια μακέτα, μια 3D παρουσίαση για να φαντασιωθούμε τα μεγαλεία που μας περιμένουν;

Το τι περιλάμβανε αυτό το μπλοκ (master plan) δεν είδαμε, δεν μάθαμε ίσως το κρατούν μυστικό, ίσως δοκιμάζουν την εμπιστοσύνη που τους έχουμε.

-Πώς χωράει ένα master plan  σ’ ένα μπλοκ λίγων σελίδων είναι ένα ερώτημα. Μας δηλώθηκε πάντως ότι αντίγραφο του υποβλήθηκε στον Δήμο το 2007.

Εδώ όμως τα πράγματα μπλέκουν, γιατί θυμόμαστε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο με την απόφαση 105/6-9-2010 ζητά από την GAMX και τον κ. Μουρκογιάννη “να καταθέσουν το γενικό σχέδιο της επένδυσης (master plan) με βάση το οποίο θα συνταχθεί συνολική περιβαλλοντική μελέτη”.

Στην ίδια απόφαση ο Δήμαρχος στην εισήγηση του ανέφερε ότι οι επενδυτές “προσπαθούν να ισοσκελίσουν τα προβλήματα με την προβολή ενός υποτιθέμενου επενδυτικού σχεδίου το οποίο συνεχώς επικαλούνται αλλά παρά τις παραινέσεις μας ότι η εταιρεία νοιάζεται απλά και μόνο για το δρόμο”

Αγαπητοί συμπατριώτες βγάλτε τα συμπεράσματα σας ποια η αλήθεια, ποιο το ψέμα.

Ο ισχυρισμός των επενδυτών ότι δεν παρουσιάστηκαν οι μελέτες 17 αρχιτεκτόνων και λοιπών μεγάλων επιστημόνων γιατί είναι πολλοί τόμοι που έχουν μεγάλο βάρος δεν αντέχει σε κριτική.

Απ’ ότι τελικά καταλάβαμε όλος ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα, δηλαδή το δρόμο που στην πραγματικότητα είναι άθροισμα πολλών μονοπατιών, ίσως μη συνδεδεμένων μεταξύ τους.

Η όλη διαδικασία έγκρισης (από Δήμο, Νομαρχία κλπ Υπηρεσίες) και εκτέλεσης έγιναν κατά την άποψη μας κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας.

Κι’ εξηγούμαστε:

Ο Νόμος ορίζει ότι ένα οικόπεδο εκτός σχεδίου για να είναι οικοδομήσιμο πρέπει να έχει πρόσοψη 25μ. σε κοινόχρηστο δρόμο. Τέτοιοι δρόμοι εκτός των προκαθορισμένων είναι μόνο τα μονοπάτια που αποδεδειγμένα προϋφίστανται του 1923. Η αναγνώριση τέτοιου μονοπατιού γίνεται με την βοήθεια παλαιών χαρτών,  τοπογραφικών διαγραμμάτων, φωτογραφιών, συμβολαίων μαζί με έγγραφη βεβαίωση του αρμόδιου Δήμου.

Την απόφαση αναγνώρισης (κι όχι κατασκευής και διαμόρφωσης όπως διατείνεται ο επενδυτής) λαμβάνει ο Νομάρχης και δημοσιεύεται σε ΦΕΚ. Η απόφαση συνοδεύεται από Τοπογραφικό διάγραμμα (οριζοντιογραφία) σε κλίμακα 1:500 στο οποίο αποτυπώνεται η αρχή, το τέλος και το πλάτος του μονοπατιού.

Απαγορεύεται η οποιαδήποτε διαπλάτυνση του μονοπατιού εκτός αν προηγηθεί απαλλοτρίωση και πράξη αναλογισμού πάντα όμως και αυστηρά ακολουθείται το ίχνος του μονοπατιού απαγορευομένης της παράκαμψης και παραλλαγής του.

Δείτε τώρα την απόφαση του Νομάρχη που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 178/28-4-09 για “αναγνώριση παλαιού μονοπατιού ως κοινόχρηστη οδός” και κρίνετε αν τηρήθηκαν οι παραπάνω προϋποθέσεις. Μάλιστα αντί για τοπογραφικό διάγραμμα υπό κλίμακα 1:500 με στοιχεία του μονοπατιού επισυνάφθηκε χάρτης με κλίμακα 1:5000 (δηλαδή η εικόνα που παρουσιάζει είναι 10 φορές μικρότερη σε σχέση με την κλίμακα 1:500) όπου αδυνατεί ο παρατηρητής ν’ αντιληφθεί που ακριβώς οδεύει το μονοπάτι.

Και μιλάμε για μονοπάτι που πλησιάζει τα 8χλμ. Όταν η πρακτική αναγνώρισης μονοπατιών όπως ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει από τις αναρτήσεις διαφόρων Νομαρχιών στο διαδίκτυο αφορά ολίγες εκατοντάδες μέτρα μήκους και ελάχιστες ιδιοκτησίες.

Είναι γεγονός ότι τα παζάρια του Δήμου με τον επενδυτή και τους λοιπούς ιδιοκτήτες για την χάραξη του δρόμου με παράκαμψη και παραλλαγή του μονοπατιού δεν ήταν σύμφωνα με τον Νόμο. Συνεπώς η ομολογημένη απ’ όλους τους εμπλεκόμενους ήδη γινομένη παράκαμψη και παραλλαγή της όδευσης του μονοπατιού, για οποιοδήποτε λόγο κι αν έγινε, αποτελεί αυθαίρετη πράξη κατά παράβαση του Νόμου.

Το προβαλλόμενο επιχείρημα ότι η διάνοιξη του δρόμου προηγείται προκειμένου να αποτυπωθεί ο χώρος αποτελεί ανακρίβεια και το ερώτημα είναι ποιος ο σκοπός, μήπως για να καλυφθεί η ανυπαρξία μελετών;

Η εύλογη αμφιβολία κατά πόσον υπάρχουν μελέτες και πόσο προχωρημένες είναι ενισχύεται από την τοποθέτηση του επενδυτή στην από 22-7-10 επιστολή προς την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου όπου ισχυρίζεται ότι “το έργο που έχει γίνει μέχρι σήμερα (δηλαδή ο δρόμος) είναι ανεξάρτητο από το επενδυτικό σχέδιο των ιδιοκτητών”. Στην δε από 21-9-10 απαντητική επιστολή προς τον Δήμαρχο ισχυρίζονται ότι “η τελική διάνοιξη του δρόμου και η αποτύπωση της ακριβής του θέσης και μόνον θα καταστήσει δυνατό τον ακριβή σχεδιασμό του γενικού χωροταξικού…”. Και το πιο εντυπωσιακό “…ευρίσκονται στο στάδιο επεξεργασίας τα σχέδια προς υποβολή αρμοδίως για τη λήψη εγκρίσεων….. ως και μελετών βιωσιμότητας των σχετικών επενδύσεων”. Δηλαδή μας λένε πρώτα ανοίγουμε το δρόμο, μετά μελετάμε και αποφασίζουμε αν είναι βιώσιμη η επένδυση. Εδώ έρχονται τα πάνω κάτω στην οικονομική επιστήμη. Εδώ ο γάιδαρος δε σέρνει το καρότσι αλλά πάει πίσω απ’ αυτό. Και ο απλός Μεγανησιώτης θα αναρωτηθεί: “Αν δεν είναι βιώσιμη η επιχείρηση προφανώς τότε θα μας πούνε ‘άντε γεια’, αλλά ο δρόμος θα έχει πολλαπλασιάσει την αξία της γης και το κέρδος θα είναι σίγουρο και μεγάλο.

Το στοιχείο όμως που πραγματικά μας κάνει ν’ αμφιβάλουμε για τις πραγματικές προθέσεις των επενδυτών είναι τα όσα δήλωσε ο κ. Ρότσιλντ, ιδιοκτήτης σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του 75% των εδαφικών εκτάσεων που θα αξιοποιηθούν και συνεπώς απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, στο τεύχος Ιουλίου 2010 του περιοδικού ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ στον έγκριτο δημοσιογράφο Α. Παπαγιαννίδη και στην ερώτηση “πιστεύετε ότι θα επενδύατε σε ακίνητα;” απαντά: “ Κοιτάξτε να δείτε, είμαι στην Ελλάδα εδώ και 40 χρόνια. Έχω απολαύσει την Ελλάδα, είμαι εδώ όχι για επιχειρηματικούς λόγους αλλά επειδή λατρεύω τον τόπο και θέλω τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου να τον χαίρονται και αυτοί. Είμαι επενδυτής στην Ελλάδα όχι επιχειρηματικά. Πιστεύω στην Ελλάδα. Βρίσκομαι εδώ για να επισκεφτώ ένα κτήμα που αγόρασα πρόσφατα, όχι εκείνο που έχω στην Κέρκυρα αλλά εκείνο που βρίσκεται στο Μεγανήσι. Τη στιγμή αυτή ανοίγω ένα δρόμο και ελπίζω ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μου θα χτίσουν εκεί τα σπίτια τους. Δεν το βλέπω εμπορικά. Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο. Γιατί λοιπόν να περιπλέκουμε τα πράγματα;

Συμπατριώτες Μεγανησιώτες τα σχόλια δικά σας.

Αυτά όλα θα μπορούσαν να προκαλέσουν και θυμηδία αλλά είναι πολύ σοβαρά κι επικίνδυνα για το μέλλον του Μεγανησίου.

Και για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα είναι πρόδηλο ότι το Μεγανήσι έχει ανάγκη από επενδύσεις κατά βάση παραγωγικές με έμφαση στις υποδομές (μια βίλα είναι απλή επένδυση όχι παραγωγική) με σεβασμό στο μοναδικό περιβάλλον του και με όρους αειφορίας.

Οι επενδυτές εάν πράγματι ενδιαφέρονται να επενδύσουν θα πρέπει να σταματήσουν την διάνοιξη του δρόμου και να παρουσιάσουν τις μελέτες τους, τα σχέδια τους, τις περιβαλλοντικές μελέτες εναρμονισμένες με την Ελληνική Νομοθεσία, τις πηγές χρηματοδότησης( πολύ σοβαρό θέμα) την αποδοχή της Δημοτικής Αρχής και της Μεγανησιώτικης κοινωνίας και αφού αδειοδοτηθούν να προχωρήσουν.

Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα ποιος θ’ αναλάβει να προστατεύσει το Μεγανήσι από τέτοιες καταστάσεις. Πολλοί Μεγανησιώτες είναι σίγουρο ότι θ’ αγωνιστούν. Την κεντρική ευθύνη όμως έχει η Δημοτική Αρχή τελεία και παύλα.

Η απερχόμενη Δημοτική Αρχή έχει μεγάλες ευθύνες για τον στραβό δρόμο που πήρε η υπόθεση και θα πρέπει να εξηγήσει με διάφανο τρόπο πως φτάσαμε εδώ χωρίς, επί 3 χρόνια, να προβάλλει  αντίσταση σ’ όσα σήμερα εκ των υστέρων καταγγέλλει.

Επειδή σήμερα διεκδικεί την επανεκλογή της πρέπει πέρα από τις καταγγελίες της να καταθέσει προτάσεις με συγκεκριμένα βήματα κι ενέργειες στις οποίες θα προχωρήσει εφόσον επανεκλεγεί.

Και η υποψήφια Δημοτική παράταξη της κ. Καββαδά θα πρέπει  να πάρει θέση για το πρόβλημα που προέκυψε. Δεν δικαιούται να σιωπά όταν όλα τα στοιχεία που συνθέτουν το πρόβλημα έχουν γίνει γνωστά. Περιμένουμε να μας γνωρίσει την άποψη της είτε είναι θετική είτε είναι αρνητική και τι θα πράξει αν ο Μεγανησιώτικος λαός την επιλέξει σαν Δημοτική Αρχή.

Στο όνομα της ανάπτυξης και των επενδύσεων δεν μπορούμε να παραδώσουμε τον τόπο μας στις επιθυμίες και τις επιλογές των επενδυτών άκρατα και άκριτα. Το δικαίωμα και το “δίκιο” του ισχυρού επενδυτή δεν μπορεί να υπερτερεί του δικαιώματος του τόπου, των αναπτυξιακών επιλογών του και της μεγιστοποίησης των ωφελημάτων για χάρη του λαού. Κάθε επενδυτικό πρόγραμμα πρέπει να αξιολογείται αν υπάρχουν τα σωστά αντισταθμιστικά οφέλη και οι μελέτες που προστατεύουν αξιόπιστα το περιβάλλον.

Κατά τα άλλα η παράσταση είχε και “γκουρού” και fast-track και μπεκάτσες-tattoo αλλά και αξιολύπητους αυλοκόλακες απολιθώματα του παρελθόντος.

 

Advertisements